Historia przedsiębiorstwa

Początki ciepłownictwa rzeszowskiego wiążą się z datą uruchomienia elektrociepłowni WSK, a więc z rokiem 1956. Zbędną wówczas nadwyżkę ciepła w Elektrociepłowni (ok. 30 MW) Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego postawiła do dyspozycji Miasta.

Pierwsze ciepło z EC-WSK (dziś EC Fenice) popłynęło do osiedla pracowniczego WSK "Dąbrowskiego". W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych wraz z budową nowych osiedli mieszkaniowych, obiektów usługowych i przemysłowych, powstawały ciepłownie osiedlowe: Baranówka (25 MW), Kochanowskiego (7 MW), Pułaskiego (21 MW), Drabiniaka (7 MW). Rozbudowano źródło EC-WSK. Ponadto równolegle do wspomnianych źródeł pracowało w mieście ponad 200 lokalnych kotłowni węglowych, zaś większość budynków w Śródmieściu ogrzewanych było piecami.

Początkowo eksploatacją urządzeń ciepłowniczych - źródeł, sieci, węzłów i instalacji wewnętrznych c.o. zajmowały się Administracje Domów Mieszkalnych. Wraz z rozbudową sieci i podłączaniem do niej nowych odbiorców następowało doskonalenie form organizacyjnych służb ciepłowniczych. Z dniem 1 października 1959r. powołano Rejon Eksploatacji Sieci Cieplnej, podległy MZBM, a następnie od 1 czerwca 1963r. - Zakład Gospodarki Cieplnej. W roku 1965 na bazie tego Zakładu powołano do życia Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Rzeszowie, które w roku 1994 weszło, jako Oddział w skład Spółki z o.o. Rzeszowska Gospodarka Komunalna. Od 1 stycznia 2008 roku powołano do działania samodzielny podmiot Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej - Rzeszów Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwane dalej MPEC.

Przełomem w rozwoju rzeszowskiego ciepłownictwa i działalności przedsiębiorstwa MPEC był rok 1974. Wtedy właśnie podjęto decyzje strategiczne dla rozwoju miejskiego systemu ciepłowniczego. W oparciu o Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Rzeszowa została opracowana przez Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego w Rzeszowie, zatwierdzona przez GIGE-Warszawa oraz władze lokalne - "Koncepcja uciepłownienia miasta Rzeszowa do roku 1990". Koncepcja ta zakładała oparcie miejskiego systemu ciepłowniczego na dwóch źródłach ciepła: EC Załęże (dziś EC Rzeszów) - na północy i EC WSK (dziś EC Fenice) - na południu miasta.

Zgodnie z tą Koncepcją, pierwsze dwa etapy budowy dzisiejszej Elektrociepłowni Rzeszów (z kotłami wodnymi) zrealizowano w latach 1975 - 87 (moc cieplna zainstalowana - 396 MW).

Wraz z oddaniem I i II etapu EC Rzeszów (EC przeszła wówczas spod zarządu MPEC pod zarząd Rzeszowskiego Zakładu Energetycznego), sukcesywnie wycofano z eksploatacji wszystkie ciepłownie osiedlowe i zlikwidowano ok. 180 niskosprawnych lokalnych kotłowni węglowych. Ponadto, w wielu budynkach ogrzewanie piecowe zastąpiono centralnym. W mieście zapomniano o deficycie ciepła. A jeszcze nie tak dawno, w latach 1978 - 1980 temperatura w mieszkaniach niektórych osiedli spadała do 12 - 13oC już przy zerowej temperaturze zewnętrznej.

Dzisiaj, zdaniem specjalistów krajowych i zagranicznych, Miasto Rzeszów posiada system ciepłowniczy, którego może pozazdrościć wiele miast polskich. Obydwa źródła ciepła EC - Rzeszów i EC - Fenice pracują na wspólną sieć. Układ sieciowy jest pierścieniowy i praktycznie każda dzielnica miasta ma dwustronne zasilanie. Dzięki temu zaopatrzenie miasta w ciepło jest bezpieczne, ekonomiczne i ekologiczne.

Aktualizacja: Poniedziałek, 6 lipca 2009 r., godzina: 14:09